«Դպիր» մանկավարժական հանդես: Դիտարկում

Բացում եմ «Դպիր» հանդեսի վերջին` 76-րդ համարը և ինձ գրավում է այնտեղ տեղադրված վերջին նյութը: Թարգմանվել էր Հասմիկ Ղազարյանի կողմից: Հեղինակը Անատոլի Վեսսերմանն էր, հոդվածը վերնագրված է «Հսկաների ուսերին»: Վերնագիրը ինքնին արդեն զարմացնող և հետաքրքրող էր:

Միջնադարյան ասացողներ, էպոսի պատմիչներ, տեղեկատվության հավաքագրում

Հայ ժողովուրդը իր գոյության ընթացքում ստեղծել է մի շարք դյուցազներգություններ, սակայն ամենահայտնին և հերոսականը կարելի է համարել <<Սասունցի Դավիթ>> էպոսը: 

Կուրտ Վոնեգուտ: 10 թարգմանական միտք

1.   Ինչքան հաճելի է ոչինչ չզգալ և միևնույ ն ժամանակ կենդանի համարվել:  

Գաբրիել Գարսիա Մարկես: 10 թարգմանական միտք

1.     Երբեք մի′ դադարիր ժպտալ, նույնիսկ եթե դու տխուր ես, որովհետև ինչ-որ մեկը կարող է սիրահարվել քո ժպիտին:

Շառլ Բոդլեր: 10 թարգմանական միտք

1.     Սիրո մեջ կատաղեցնում է այն, որ այս հանցագործության մեջ առանց օգնականի մասնակցության չես կարող:

Արգենտինահայ Համայնքը

1892 թվականին Սիրիայից և Եգիպտոսից հայերի զանգվածային ներհոսք է տեղի ունեցել Արգենտինա: Հայ համայնքը ձևավորվել է 20-րդ դարի սկզբին` հիմնականում Ադանայում (Կիլիկիա) թուրքական իշխանությունների կազմակերպած ջարդերից (1909թ.) հետո: 1914 թվականին Արգենտինայում բնակվել է շուրջ 2 հազար հայ:

Ղևոնդ Ալիշան: Հայրենագիտությունը Ալիշանի ստեղծագործությունների մեջ

  «Ճշմարիտ հայրենասիրությունն չէ ասուպ կամ փայլակ մը հանկարծ երևցող և անցնող, ոչ հուր մոլի և թափառիկ, և ոչ կայծակն անկուշտ այրող, լափող, այլ հանդարտ ջերմություն մը՝ հստակ լույսով, անըստգյուտ խղճով»:

   Ղևոնդ Ալիշան